350 that is what we need now

ศาสตราจารย์ฮาร์วาร์ด อลัน เดอโชวิทซ์ เนติบริกรโดนสอยร่วงกลางอากาศ

การโต้วาทีระหว่างศาสตราจารย์กฏหมายหมาลัย ฮาร์วาร์ด อลัน เดอโชวิทซ์ เขียนหนังสือเรื่อง The Case for Israel เพื่อสร้างความชอบธรรมกับอิสราเอลที่บุกยึดปาเลสไตน์โดยเดอโชวิทซ์เห็นว่าอิสราเอลไม่เคยละเมิดสิทธิมนุษยชนต่อปาเลสไตน์ พูดง่าย ๆ ว่า อลัน เดอโชวิทซ์กำลังสร้างความชอบธรรมให้กับอิสราเอลในการเข้าไปบุกยึดกาซ่าและเวลต์แบงค์ และกำลังจัดการให้ข้อมูลแตกต่าง (Disinformation) จากกลุ่มหัวเอียงซ้ายในอเมริกา ไม่แน่ใจว่าอลัน เดอโชวิทซ์แรงจูงใจอะไรเป็นเรื่องสำคัญเพราะทั้งชีวิตนี้เขาปกป้องและสร้างภาพอิสราเอลให้ดูดีอยู่เสมอ เพราะความที่เป็นนักกฏหมายก็อาจเห็นอิสราเอลเป็นจำเลยของสังคมโลก เช่นเดียวกับที่เขาเห็นว่าโอเจ ซิมป์สันก็เป็นจำเลยของสังคมอเมริกัน แต่โชคดีของสังคมอเมริกันที่ไม่ได้ปล่อยให้นักกฏหมายครอบงำความคิดคนอื่นได้หมด ยังมีนักวิชาการที่มีความรู้จริงและแม่นยำในเหตุการณ์ประวัติศาสตร์อย่างศาสตราจารย์มหาวิทยาลัยเดอพอล นอร์แมน ฟิงกิลสไตน์ (Norman Finkelstein) เป็นนักประวัติศาสตร์รัฐศาสตร์ที่แม่นยำมากในเรื่องอิสราเอล ปาเลสไตน์ ค่อย ๆ ชี้ให้เห็นว่าหนังสือของเดอโชวิทซ์หลอกหลวงและบิดเบือนข้อเท็จจริงอย่างไร นี่แหละคือความรู้เป็นอาวุธสำคัญ

การโต้เถียงกันอย่างดุเด็ดเผ็ดมันเพราะศาสตราจารย์ฮาร์วาร์ดมั่วเขียนหนังสือหวังทำผิดให้เป็นถูก ไปอ้างหนังสือของโจนส์ ปีเตอร์ที่เขียนฟุตโน้ตมั่วไปหมดแต่อิสราเอลกับยกย่องหนังสือเล่มนี้ ฟิงกิลไตน์บอกว่า เดอโชวิทซ์ไม่ควรจะสอนที่ฮาร์วาร์ดเพราะเป็นที่น่าอับอายมาก ที่อ้างมาร์ค ทเวน ในหนังสือโจนส์ ปีเตอร์ กว่า ๑๕ แห่งแต่ไม่ยักกะเขียนว่าอ้างจากโจนส์ ปีเตอร์ ประการที่สอง คือ ในหนังสือต้นฉบับเขียนจำนวนคนอาหรับทีอพยพ ๒๐๐๐๐๐ ถึง ๓๐๐ ๐๐๐ แต่เดอโชวิทซ์เขียน ๒๐๐๐ ถึง ๓๐๐๐ ลดไปกว่าร้อยเท่า แต่ก็ไม่เป็นไรถือว่าเป็นเรื่องสะกด

ประการที่สาม คือ เดอโชวิทซ์อ้างว่าอิสราเอลไม่เคยมีการละเมิดสิทธิมนุษยชน หรือการฆ่าคนโดยไม่ได้ตั้งใจ ดูสิมันพูดไปได้ไง ฟิงกิลสไตน์ก็เลยสวนหมัดหนักอย่างจังให้อ่านรายงานจากองค์กรสิทธิมนุษยชนถึงกรณีที่ทหารอิสราเอลใช้รถถังเหยียบคนพิการที่มีธงขาวติดอยู่ที่รถเข็นด้วยแบนแต็ดแต๋กันไปทั้งคนและรถเข็น ฟิงกิลสไตน์ถามว่านี้ไม่ได้จงใจฆ่าหรือ ในท้ายที่สุดฟิงกิลสไตน์ขอให้เดอโชวิทซ์บอกว่าเขาไม่ได้เขียนหนังสือเล่มนี้และไม่มีความภูมิใจกับหนังสือเล่มนี้เพราะมันเป็นเกมตบตา มันหลอกได้ก็สำหรับชาวบ้าน แต่หลอกนักวิชาการไม่ได้

แต่ก็นั่นแหละ นักกฏหมายมันก็หาทางไปเรื่อย ๆ เฮ้อ มั่วจริง ๆ

Key words: Norman Finkelstein, Alan Dershowitz, Joan Peters, The Case for Peace, The Holocaust Industry,
Websites:
http://www.democracynow.org/
http://www.normanfinkelstein.com/poisonous-ravings/
http://www.alandershowitz.com/

"แบ่งแยกแล้วปกครอง" แนวคิดสงครามและความขัดแย้งที่ไม่มีวันจบ

สาเหตุแห่งสงครามและความขัดแย้งทุกพื้นที่ในโลกนี้ประการหนึ่งมาจากการแบ่งแยกแล้วปกครอง การแบ่งเส้นทางการปกครองของประเทศลงไปตรงกลางระหว่างกลุ่มชนแล้วทำให้เกิดปัญหาชนกลุ่มน้อยกับอีกประเทศหนึ่ง กรณีตัวอย่างมีอยู่ทั่วโลก สังเกตุได้ง่าย ๆ จากประเทศอาณานิคมของอังกฤษและฝรั่งเศษ วันนี้ เดวิด บาซาเมียน ให้สัมภาษณ์กับ Deep Dish TV ถึงปัญหาความขัดแย้งในพื้นที่เอเซียใต้ ปากีสถาน อัฟกานิสถาน และอินเดีย เดวิด ชี้ให้เห็นว่าเป็นเพราะการขีดเส้นแบ่งดูรันและสถาปนารัฐสมัยใหม่คือปากีสถานและอัฟกานิสถานในปี ๑๘๙๓ ทำให้ชนชาวปัชตูนส่วนน้อยกว่าสองล้านคนตกอยู่ในแผ่นดินปากีสถานซึ่งอัฟกานิสถานไม่ยอมรับเส้นแบ่งนี้แต่ให้ความสำคัญกับเส้นแบ่งทางเชื้อชาติมากกว่า ในขณะเดียวกันรัฐบาลปากีสถานปัจจุบันก็กลายเป็นผู้ไร้แผ่นดิน อังกฤษโดยเซอร์ Henry Mortimer Durand ต้องการลงโทษนักโทษทาลีบันที่ก่อการกบฏในช่วงที่อังกฤษปกครองอินเดียอยู่ (จริง ๆ แล้วไม่ต้องเรียกว่าการลงโทษ ต้องเรียกว่า "การวางยา" เพราะนี้คือเครื่องมือทางการเมืองของอังกฤษอยู่แล้ว) กลุ่มนักรบทาลีบันก็คือเกิดจากกลุ่มที่ไม่ยอมรับเส้นแบ่งนี้ตั้งแต่อดีตเพราะมันไปแบ่งพื้นทีทางเชื้อชาติและวัฒนธรรมของปัชตูน ที่สำคัญเดวิด บาซาเมียนชี้ให้เห็นว่า สงครามในอัฟกานิสถานที่อเมริกากำลังทำอยู่ไม่ได้ยุติเพียงแค่นี้ แต่มันแพร่ขยายเข้าไปในปากีสถานอย่างเลี่ยงไม่ได้ มิใช่แค่เฉพาะในเขตภูเขาสวัตอย่างเดียวแต่มันจะแพร่เข้าไปในอิสลามาบัดและเมืองใหญ่อื่น ๆ การที่ทหารอเมริกันเข้าไปทำสงครามในปากีสถานเพื่อจัดการกับปัชตูนจะยังความโกรธแค้นให้กับชาวปากีสถานมากขึ้นซึ่งจะส่งผลร้ายต่อรัฐบาลปากีสถานเพราะปัจจุบันเองคนปากีสถานไม่ได้รู้สึกว่ารัฐบาลปากีสถานกำลังรับใช้คนปากีสถานแต่กำลังรับใช้จักรวรรดินิยมอเมริกาต่างหาก

นโยบายต่างประเทศอเมริกัน (ต่อ)

วิลเลียม บลุม ได้นำเสนอภาพย้อนหลังของการแทรกแซงทางการเมืองของรัฐบาลอเมริกันต่อประเทศอื่น ๆ ตั้งแต่หลังสงครามโลกครั้งที่สอง (๑๙๔๕) เป็นต้นมา เป็นภาพที่พิสูจน์ได้ชัดเจนถึงแนวคิด พฤติกรรมที่กล่าวมาข้างต้นนี้

บลุมเห็นว่าแรงจูงใจที่ผลักดันนโยบายต่างประเทศอเมริกันมิใช่มาจากการต้องการให้สังคมโลกได้มีศีลธรรมแต่เกิดจากแรงจูงใจเพื่อรักษาผลประโยชน์ของตนเองซึ่งอาจสรุปได้ดังนี้
๑. ช่วยให้บรรษัทข้ามชาติอเมริกันได้ทำงานสะดวกมากขึ้นและปลอดภัยขึ้นในการเข้าไปดูดทรัพยากรจากประเทศอื่น ๆ
๒. ช่วยส่งเสริมธุรกิจของบรรษัทค้าอาวุธซึ่งต่างได้ตอบแทนนักการเมืองในสภา
๓. ยื่นมือออกไปจัดการยับยั้งหรือป้องกันชาติที่จะหันไปหาอุดมการณ์ทางการเมืองอื่นที่นอกเหนือจาก แคปปิตอลิซึ่ม (ทุนนิยมเสรี)
๔. ทำตัวเป็นหัวโจก (Hegemony) ทางเศรษฐกิจและการเมือง

สหรัฐอเมริกาได้ดำเนินการแทกแซงทางการเมืองกับกว่า ๗๐ ประเทศดังนี้ (รายละเอียดอ่านต่อที่ http://www.thirdworldtraveler.com/Blum/US_Interventions_WBlumZ.html)

China, 1945-49: ช่วยเจียงไคเช็กต่อต้านกับจีนคอมมิวนิสต์

Italy, 1947-48: แทรกแซงการเลือกตั้งข้ออ้างเพื่อรักษาประชาธิปไตยในอิตาลี

Greece, 1947-49:แทกแซงช่วยเหลือฝ่ายนิโอฟาซิสต์ในกรีก

Philippines, 1945-53:กองกำลังทหารอเมริกันต่อสู้กับพวกฮัก (Huks) ตั้งแต่ในขณะที่พวกฮักส์ได้ต่อสู้กับญี่ปุ่นในช่วงสงครามโลก กองกำลังอเมริกันจัดการกับกองกำลังฮักส์อย่างราบคาบและได้ตั้งรัฐบาลหุ่นขึ้นที่จำกันได้ดี คือ เฟอร์ดินานด์ มาร์กอส เผด็จการหาตัวจับยาก

South Korea, 1945-53:
Albania, 1949-53: ร่วมมือกับอังกฤษพยายามโค่นล้มรัฐบาลคอมมิวนิสต์และตั้งรัฐบาลหุ่นแต่ไม่สำเร็จ

Germany, 1950s: ซีไอเอมีลูกเล่นแพรวพราว ทั้งก่อการร้าย และสงครามจิตวิทยากับเยอรมันตะวันออก และนำไปสู่การสร้างกำแพงเบอร์ลินในปี ๑๙๖๑

Iran, 1953:โค่นล้มนายกรัฐมนตรีมอสซาแด็ก ครั้งนี้สหรัฐอเมริการ่วมมือกับอังกฤษ มอสซาแด็กได้รับเลือกตั้งให้เป็นนายกรัฐมนตรีโดยเสียงข้างมากอย่างเป็นประชาธิปไตยมาแล้วแต่ได้ตัดสินใจยึดเอากิจการนำ้มันเอกชนคืนมาเป็นของรัฐ (Nationalization) ทำให้อังกฤษไม่พอใจอย่างย่ิง เกิดการรัฐประหารและฝ่ายอังกฤษได้ตั้งซาห์ขึ้นมาแทน ในช่วง ๒๕ ปีของรัฐบาลหุ่น อังกฤษและอเมริกันได้ผลประโยชน์จากน้ำมันร้อยละ ๔๐ และที่เหลืออีก ๒๐ ก็แบ่งให้ประเทศเล็กน้อยอื่น ๆ ไป

Guatemala, 1953-1990s: เกิดรัฐประหารขึ้นเพื่อโค่นล้มรัฐบาลจาโคโบ อาร์เบนซ์ รัฐประหารครั้งนี้เป็นที่รับรู้กันว่าซีไอเออยู่เบื้องหลังและนำไปสู่การสังหาร การจองจำ ทารุณกรรมต่าง ๆ ตลอดจนการลักพาตัวผู้นำทางการเมืองและบุคคลสำคัญ และผู้บริสุทธิ์เป็นเวลากว่า ๔๐ ปี คร่าชีวิตผู้คนไปหว่าเรือนแสน ข้ออ้างในการทำรัฐประหารและเข้ามาจัดการกับกัวเตมาลาคือเพื่อเป็นการป้องกันกัวเตมาลาให้รอดพ้นจากภัยคอมมิวนิสต์โซเวียตซึ่งกำลังรุกคืบเข้ามา แต่ความเป็นจริงแล้วโซเวียตมิได้มีผลประโยชน์ในกัวเตมาลาเลยหรือมีแต่น้อยมาก แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือ อาร์เบนซ์ได้ยึดกิจการต่าง ๆ ที่เป็นผลประโยชน์ของบริษัทอเมริกันก่อนหน้านี้คืนมาเป็นของรัฐ (Nationalization)

รายละเอียดจะนำเสนอต่อไป
Middle East, 1956-58:

Indonesia, 1957-58:

British Guiana/Guyana, 1953-64:

Vietnam, 1950-73:

Cambodia, 1955-73:

The Congo/Zaire, 1960-65:
Brazil, 1961-64:
Dominican Republic, 1963-66:

Cuba, 1959 to present:
Indonesia, 1965:
Chile, 1964-73:
Greece, 1964-74:

East Timor, 1975 to present:

Nicaragua, 1978-89:
Grenada, 1979-84:

Libya, 1981-89:

Panama, 1989:

Iraq, 1990s:


Afghanistan, 1979-92:

El Salvador, 1980-92:


Haiti, 1987-94:


Yugoslavia, 1999:

จากนโยบายต่างประเทศ จีนไม่เคยเป็นชาติที่ก้าวร้าวแตกต่างจากอเมริกัน

ผมชอบเขียนอะไรสั้น ๆ เพราะ ประการแรก ไม่ชอบอ่านอะไรยาวมากหากไม่จำเป็น ผมเลิกอ่านงานเขียนของนักรัฐศาสตร์ไปเสียนาน เพราะเบื่อแนวการเขียนที่ไม่กระชับรวบรัด กะเหมือนจะเขียนให้ยาวและเขียนให้ดูโก้หรู ใช้ภาษาที่ฟังไม่ค่อยเข้าใจได้ง่าย ผมเข้าใจนะครับว่านักวิชาการต้องการนำเสนออะไรที่วัดได้ พิสูจน์ได้ และใช้เทคนิคึ่ลเทอมที่อ่านแล้วสื่อความหมายชัดเจนเป็นอันเดียวกันระหว่างหมู่นักวิชาการด้วยกัน แต่ข้อเสียก็คือว่าเราพยายามสร้างความซับซ้อนให้กับองค์ควาามรู้ขึ้นไปเรื่อย ๆ กับเรื่องง่าย หรือกับเรื่องที่เป็นธรรมชาติของมนุษย์ รัฐศาสตร์หรือการเมืองระหว่างประเทศก็คือกิเลส โลภ โกรธ หลง และเล่ห์เหลี่ยมของมนุษยชาตินี่แหละ ประการที่สอง สอดคล้องกับประการแรก คือ เมื่อตนไม่ชอบอ่านอะไรยาว ๆ ก็ไม่รบกวนคนอื่นต้องให้อ่านอะไรยาว ๆ เหมือนกัน ก็บอกไปเลยว่าเป็นอย่างไร ประเด็นที่จะเขียนคืออะไร แล้วมีอะไรมาสนับสนุนแนวความคิดหรือวาระบ้าง

วาระแรก คือ ผมไม่คิดว่าจีน รัสเซีย อิหร่าน และรัฐที่อเมริกากล่าวหาว่า "รัฐอันธพาล" ทั้งหลายเป็นอย่างที่สื่อกล่าวหากัน เราไม่เห็นว่ารัฐเหล่านี้เป็นรัฐที่เลวร้ายและชอบรังแกเพื่อนบ้านและสร้างภัยคุกคามให้กับภูมิภาค ผมเริ่มเปลี่ยนความคิดเช่นนี้หลังจากอ่านงานที่นอกเหนือจากสื่อทางเลือกมากขึ้น เช่น www.zmag.org, www.globalresearch.ca, etc. เว็บไซต์เหล่านี้ทำให้ผมได้รู้จักและเข้าใจหัวอกประเทศที่สื่อกระแสหลักให้ความสนใจมากขึ้น อย่างน้อยเรารู้ว่า ในประวัติศาสตร์จีนมองเรื่องความมั่นคงของชาติเป็นหลักแต่ไม่ปรากฏหลักฐานว่าจีนเคยเข้าไปรุกรานเพื่อนบ้านหรือเป็นภัยต่อเพื่อนบ้าน ในประเด็นเช่น ธิเบต และ ไต้หวัน จีนถือว่าเป็นเรื่องความมั่นคงภายใน เช่นเดียวกันกับ ฮ่องกงและมาเก๊า ที่จีนเฝ้ารอการกลับคืนสู่อ้อมอกของจีนอย่างอดทน แม้ว่าจะนานแค่ไหนจีนก็ไม่เคยใช้กำลังลุกขึ้นมาประหัดประหาร กรณีไต้หวันก็เป็นเช่นเดียวกัน จีนอาจจะลุกขึ้นมาซ้อมรบแต่ไม่ได้ใช้กำลังทางทหารเข้าทำร้ายไต้หวันเลย แต่สิ่งที่เรารู้สึกในตอนนั้นเป็นเพราะสื่อต่าง ๆ โดยเฉพาะฝั่งโลกตะวันตกและโลกเสรีต่างหากที่ทำให้เรารู้สึกอย่างนั้น ผมมีโอกาสได้อ่านงานเขียนของอาจารยเขียน ธีระวิทย์ ทำวิจัยเรื่อง นโยบายต่างประเทศจีน () รู้สึกเข้าใจประเทศจีนและนโยบายต่างประเทศจีนมากขึ้น ความจริงแล้วหนังสือเล่มนี้ตีพิมพ์มาตั้งปี ๒๕๔๑ สิบกว่าปีแล้วแต่เพิ่งได้อ่านเพราะผมไม่ได้อ่านหนังสือของนักรัฐศาสตร์มานานและผมไม่ได้สนใจงานเกี่ยวกับจีนมาก่อน อีกส่วนหนึ่งต้องยอมรับว่าหนังสือเล่มเขียนได้ดี กระชับและไม่เยิ่นเย้อ แม้จะมีควาามยาวถึง ๖๐๐ กว่าหน้าแต่ก็อ่านได้อย่างรวดเร็วและไม่สะดุด หนังสือเล่มนี้ได้ย้ำถึงนโยบายจีนที่จะอยู่ร่วมกับเพื่อนบ้านอย่างเคารพและไม่แทรกแซงการเมืองภายในของเพื่อนบ้าน ปัญหาเรื่องชายแดนจีนพยายามอย่างยิ่งที่จะใช้สันติวิธี แม้ว่าจะผ่านวิกฤติกับเพื่อนบ้านมาบ้างแต่จีนก็พร้อมจะลิมเรื่องราวร้าย ๆ และเดินหน้าร่วมกันต่อไปโดยไม่เก็บมาเป็นปัญหาคาใจ สิ่งหนึ่งที่จีนไม่พอใจกับบทบาทของประเทศเล็ก ๆ คือ การนำภัยมาสู่ภูมิภาค เช่น การส่งเสริมให้ประเทศมหาอำนาจมาตั้งฐานทัพและจ่อจรวดนิวเคลียร์ไปยังจีน การทำตัวญาติดีจนเกินไปกับประเทศมหาอำนาจหรืออาจเป็นสุนัขรับใช้จักรวรรดินิยมจนเกินไป หรือการเข้ามาสอดแนมจารกรรมข้อมูลของจีนอยู่เรื่อย ๆ สิ่งเหล่านี้นั่นเองน่าจะทำให้จีนไม่พอใจ แต่ถึงกระนั้นจีนก็ไม่เคยมีท่าทีจะใช้ความรุนแรงกับประเทศเพื่อนบ้าน

พูดถึงเรื่องจีนแล้วดูมันจะแตกต่างกับสหรัฐอเมริกา ผู้ซึ่งเป็นทั้งผู้เชิดชูอุดมการณ์แห่งประชาธิปไตย และการปฏิบัติตามแนวทางจริยธรรมแห่งสิทธิมนุษยชน ผมฟังสุนทรพจน์โดยประธานาธิบดีอเมริกันคนแล้วคนเล่าแล้วเคลิบเคลิ้มไปอยู่พักใหญ่ จอร์จ บุช กล่าวถึง ระเบียบโลกใหม่ (New World Order) และโอบามาพูดถึง "การเริ่มต้นใหม่" (New Beginning) ฟังแล้วทำให้รู้สึกถึงภาพฝันที่คนจะอยู่ร่วมกันอย่างสันติ แต่ที่ไหนได้สิ่งที่คนเหล่านั้นพูดเป็นแค่อุดมคติที่ชวนให้ฝันขณะเดียวกันความเป็นจริงรัฐบาลอเมริกันมีนโยบายที่ตรงกันข้ามกับสิ่งที่พร่ำ่สอนชาวโลกอยู่ตลอด วิลเลี่ยม บลุม ให้นิยามนโยบายต่างประเทศรัฐบาลอเมริกันอย่างนี้ครับ

"หากเราพลิกไปดูประวัติศาสตร์นโยบายต่างประเทศอเมริกันในห้วงศตวรรษที่ผ่านมา เราจะพบเห็นปรากฏการณ์เหล่านี้คือ
การรุกราน, ทิ้งระเบิด, โค้นล้มรัฐบาลของประเทศอื่น, การยึดครอง, การกดข่ีขบวนการเคลื่อนไหวทางสังคมต่าง ๆ, การลอบสังหารผู้นำทางการเมือง, การแทรกแซงเปลี่ยนแปลงการเลือกตั้ง, การแทรกแซงสหภาพแรงงาน, การสร้างภาพทางสื่อ, การจัดหน่วยเฉพาะกิจจัดการหรือสังหารผู้นำหรือบุคคลสำคัญทางการเมือง, การทำทารุณกรรมต่าง ๆ, สงครามชีวภาพ, การขนส่งยูเรเนียม, การค้ายาเสพติด, และแก็งมาเฟีย

http://www.thirdworldtraveler.com/Blum/US_Interventions_WBlumZ.html
http://killinghope.org/

มีต่อ วันหลัง

อาหารธรรมชาติสู้หวัดหมู หวัดนก และไวรัสอื่น ๆ

พืช คือ แอนตี้ไวรัสธรรมชาติ (Natural Anti-Virals)

อย่าลืมว่าโอสถธรรมชาติสามารถช่วยรักษาชีวิตมนุษย์ได้เสมอและเป็นของขวัญจากพระเจ้าที่ประทานให้มนุษย์ตั้งแต่วันแรกของการสร้างโลก ในยามที่โรคระบาดเกิดขึ้นทั่วโลกเช่นนี้ วัคซีนหรือยาแก้ เช่น แทมี่ฟลูจะขาดตลาดและมีการควบคุม เว้นเสียแต่ว่าคุณมีสิทธิพิเศษ เช่น เป็นเจ้าหน้าที่ดูแลสต็อกยาหรือเป็นเจ้าหน้าที่อนามัย ก็จะมีสิทธิเข้าถึงยาได้ง่ายขึ้น และเมื่อโรคหวัดมันกลายพันธ์ วัคซีนก็หมดประโยชน์ ฉีดวัคซีนไปก็เปล่าประโยชน์

โอสถธรรมชาติ คือ พืชที่มีแอนตี้ไวรัส ความจริงคือพืชทุกชนิดมีแอนตี้ไวรัสอยู่แล้วแต่มีต่างกันไปตามความจำเป็นของพืชนนั้น ๆ ที่เป็นเช่นนี้เพราะพืชแต่ละชนิดต้องดำรงอยู่ได้โดยการต่อต้านไวรัสอยู่แล้ว หากพืชขาดแอนตี้ไวรัสก็ไม่สามารถดำรงอยู่ได้อย่างแน่นอน ยิ่งพืชที่เกิดขึ้นมาจากพื้นดินที่เต็มไปด้วยแบคทีเรียและไวรัส จำต้องผลิตแอนตี้ไวรัสขึ้นมาตลอดเวลาของการดำรงอยู่

แต่โดยวิถีชีวิตที่คุ้นกับการใช้ยาสมัยใหม่ มีความสะดวกกว่า กอปรกับระบบแนวคิดสมัยใหม่ที่ต้องไปปรึกษาแพทย์และยาสมัยใหม่ ทำให้เราสูญเสียความรู้และความสนใจที่จะหันมาใช้ยาจากธรรมชาติ

เก็บความจากเว็บไซต์ http://www.naturalnews.com/Report_Anti-Viral_Remedies_Influenza_5.html

แม่โขงจะตายแล้ว

The Damming of the Mekong:
Major Blow to an Epic River

http://e360.yale.edu/content/feature.msp?id=2162

The Mekong has long flowed freely, supporting one of the world’s great inland fisheries. But China is now building a series of dams on the 2,800-mile river that will restrict its natural flow and threaten the sustenance of tens of millions of Southeast Asians.
by fred pearce

The Swift Boats are long gone. The Mekong delta is peaceful now. Vinh Long, where Americans fought skirmishes with the Vietcong, is now a holiday resort. The Westerners heading off into the remoter regions of the enormous delta point nothing more threatening than a camera — and the only ambush they face is at the hands of traders at the nearby Can Tho floating market.

Vietnam is now a fast-growing, Westernizing economy. But, paradoxically, peace and prosperity is currently the biggest threat to what is one of the world’s last great wild rivers. Almost half a century of wars in southeast Asia kept engineers away from the Mekong. Their plans for giant hydroelectric dams on the river gathered dust. But all that is changing. And on the delta, they have reason to fear the consequences, for the tens of millions of people who rely on the river’s wildness for their supper could soon see their main source of protein dry up.

Last October, Chinese engineers finished construction of the Xiaowan dam on the upper reaches of the River Mekong, in the remote southern province International RiversCompleted last year, China's Xiaowan dam will for the first time catch the great Mekong flood that rushes out of the Himalayan mountains.of Yunnan. The 958-foot Xiaowan dam is the world’s tallest, as high as the Eiffel Tower. Starting this summer, the hydroelectric dam will for the first time catch the great Mekong flood that rushes out of the Himalayan mountains, and then gathers monsoon rains and snowmelt as it surges through the steep gorges of Yunnan. The reservoir will eventually be 105 miles long. The first electricity will be generated next year and help keep the lights on as far away as Shanghai, more than 1,200 miles to the east.

As China rushes to industrialize, a total of eight hydroelectric dams are planned on the Mekong. By 2014, engineers will have completed the Nuozhadu dam, which will be less high but will have an even larger reservoir. The Mekong is destined to become China’s new water tower and electrical powerhouse.

This cascade of dams will be able to store half the entire flow of the Mekong as it leaves China and rushes downstream toward Burma, Thailand, Laos, Cambodia, and Vietnam. In the future, the annual flood will be released gradually as turbines are switched on and off to supply year-round electricity. From then on, the river will rise and fall at the whim of engineers rather than nature.

In late May, a report from the United Nations Environment Programme The dams will largely eliminate the Mekong's annual flood pulse, one of the natural wonders of the world.warned that these dams are “the single greatest threat” to the future of the river and its fecundity. The new regime will largely eliminate the river’s annual flood pulse, one of the natural wonders of the world, and wreck the ecosystems that depend on it.

Aviva Imhof, campaigns director at the International Rivers Network, said that the dams will cause incalculable damage downstream. “China is acting at the height of irresponsibility,” said Imhof. “Its dams will wreak havoc with the Mekong ecosystem as far downstream as the Tonle Sap. They could sound the death knell for fisheries which provide food for over 60 million people.”

Experts in downstream countries have been reluctant to criticize China’s policies. But Professor Ngo Dinh Tuan from Hanoi Water Resources University told Vietnamese reporters last month, “If China builds dams to serve power production, the first impact would be a remarkable reduction of aquatic resources. It would be very dangerous for people who live in the lower section.”

Until now, the waters of the Mekong have been a natural resource for humans and nature alike — on a par with the Amazon rainforest. The 2,800-mile river sustains the world’s second-largest inland fishery, a mainstay of the region’s economy for millennia. It makes the Cambodians, who are among the world’s poorest people, among the best fed. It is a direct result of the intensity of the river’s summer flood, and in particular of one feature of the flood — the river that runs backwards.

That river is the Tonle Sap, a tributary of the Mekong in Cambodia that is the beating heart of the Mekong River system. But according to the author of the UN report, Mukand Babel of the Asian Institute of Technology in Bangkok, Thailand, it is among the river system’s most vulnerable elements. China’s dams could still the beating heart.

For seven months of the year, the Tonle Sap flows from a lake in the center of Cambodia and joins the main river in front of the royal palace in Cambodia’s capital city, Phnom Penh. But each June, that downhill flow halts, and for five months — until November — the river reverses. This happens because the summer floods increase the Mekong’s flow 50-fold. So much water comes coursing down the Mekong that the river’s main channel cannot contain it.

The water has to go somewhere, and it backs up into the Tonle Sap. The tributary flows back upstream for some 125 miles into its lake, which expands hugely, flooding surrounding forests. At the height of the monsoon season, this reverse flow swallows a fifth of the Mekong’s raging waters, making the tiny Tonle Sap for a while one of the world’s biggest rivers, albeit flowing backwards.

During this flood, the submerged forest around the lake becomes the nursery for the Mekong fishery. In the silty water among the tree roots, billions of fish fry grow into fat adults. The flooded forest of the Tonle Sap is one of the most productive ecosystems on Earth. And each November, as the Mekong flood abates, the Tonle Sap turns, the lake empties, and the fish swim out. To mark this annual event, Cambodia has held a huge water festival in Phnom Penh since the 12th century. Over the ensuing months, the fish will migrate for hundreds of miles up and down the Mekong — filling nets that feed tens of millions of people. Two-thirds of the fish in the Mekong begin their life in the Tonle Sap.

The most extraordinary product of this fishery is the giant catfish. The protected species grows up to three meters long and can weigh a third of a ton. Its numbers are declining, but it still lurks in huge hollowed-out pools on the river bed, some of them 400 feet deep, and occasionally turns up in the nets that fishermen put across the Tonle Sap.

This riverine cornucopia happens under the eye of the great temples of Angkor Wat. These remains of an ancient civilization that prospered here a thousand years ago sit on the lake’s north shore, on the fringe of the flooded forest. It was the Mekong fishery, centered on the lake, that sustained this empire.

The Mekong is a reminder of how the world’s rivers used to be before the dam-builders got to work. Two-thirds of our rivers today, including most of the largest, have dams holding back their natural flood pulses on their main channels. China has already dammed the other major Asian rivers that flow out of Tibet, including the Yellow River and the Yangtze, which is now stopped by the Three Gorges Dam.

They are tamed, but much less productive as a result. The Mekong is the exception. No river on Earth has such variation in flow. Only the Amazon has greater biodiversity. Only the Amazon produces more fish.

There is scarcely a mile of riverbank along the Mekong where nobody is taking fish. And yet the fishery keeps providing. Some 60 million people eat or draw their income directly from the river. They include three-quarters of the population of Cambodia where, according to Oxfam, “river fisheries make a bigger contribution to economic well-being and food security than in any other country.”
The precise effect of China’s dams will depend on how they are operated But according to operating instructions seen by Western hydrologists, the dams are intended to cut flood-season flow on the lower Mekong by a quarter — enough to halve the flood pulse in Phnom Penh. Hydrologists are divided about whether this is enough to end the reverse flow of the Tonle Sap. What is certain is that it will drastically reduce the amount of water backing up into the flooded forest, which will dry out — with severe consequences for the Mekong fishery.

The construction of the dams is a political as well as an ecological travesty. China is blocking the river without any prior consultation with its neighbors. In 1995 Vietnam, Cambodia, Laos, and Thailand — the four downstream nations on the river — formed the Mekong River Commission as a forum to consult on the river’s future. China never joined. It still refuses to. And it has never even discussed its dam plans with the commission. It is a vivid example of China’s disregard for its neighbors, who are too scared of Big Brother’s clout to speak out.

China is not alone as an upstream bully on the world’s great international rivers. Ask the Iraqis about Turkey’s dam construction on the Tigris and Euphrates, or the Mexicans about the U.S. on the Colorado. We badly need international law to protect downstream nations — something the U.N. agreed was necessary a decade ago but has never acted on. But even more, we need international initiatives to protect the ecological integrity of the world’s last great wild rivers. Starting with the Mekong.

POSTED ON 16 Jun 2009 IN Biodiversity Sustainability Asia

ปัญหาสามจังหวัด รัฐบาลมีข้อมูลอยู่แล้วแล้วกลัวอะไรอีก

ปัญหาสามจังหวัดใต้ รัฐบาลมีข้อมูลอยู่แล้วมิใช่เหรอว่ามันมีต้นสายปลายเหตุมาจากไหน แล้วทำไมไม่จัดการ ไม่สงสารและเห็นใจคนไทยสามจังหวัดดอกหรือ ทุกวันนี้บ้านเมืองไทยมันไม่ปลอดภัยจนคนไทยบางส่วนที่เดินทางในละแวกนี้ต้องหลบเข้ามาเลย์ไปก่อนแล้วเข้ามาไทย สาเหตุเพราะถนนดีกว่า ปลอดภัยกว่า แล้วความปลอดภัยรัฐบาลไม่สามารถดูแลมันได้ ความเป็นรัฐมันจะมีความหมายอย่างไร

ขอให้พยายามเข้าใจลักษณะการก่อการร้ายให้ดี มันเกิดขึ้นอยู่เรื่อย ๆ แต่ไม่บ่อยเกินไปและมีแนวโน้มต้องการให้พื้นที่สามจังหวัดแห่งนี้เท่านั้นที่เกิดความไม่ปลอดภัยเพื่อนำไปสู่ผลอะไรบางอย่าง ควรจัดการกับต้นสายปลายเหตุอย่างจริง ๆ จังไม่ต้องกลัวและมีอคติใด ๆ ขอให้ห่วงชีวิตชาวบ้าน การแบ่งแยกแผ่นดินอาจฟังดูไกลเกินไปแต่การก่อการร้ายประจำมิใช่ผู้ก่อการร้ายที่หวังผลนี้แต่ผู้อยู่เบื้องหลังเท่านั้นที่มองถึงผลประโยชน์ระยะยาว



ระเบิดรถยนต์ทหารที่รามันทหารสาหัส 5 นาย
โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 7 กรกฎาคม 2552 22:11 น.


ยะลา – เกิดเหตุคนร้ายระเบิดรถเจ้าหน้าที่ทหารในพื้นที่ อ.รามัน จ.ยะลา เป็นเหตุให้เจ้านายที่ได้รับบาดเจ็บ 5 นาย เหตุเกิดขณะเจ้าหน้าที่ทหารเข้าไปเสิรมกำลังชุดตรวจสอบเหตุระเบิดเสาไฟฟ้า แล้วเกิดปะทะกับกลุ่มก่อเหตุความไม่สงบ

วันนี้ (7 ก.ค.) พ.ต.อ. นรินทร์ บูสะมัญ ผกก.สภ.รามัน จ.ยะลา ได้รับแจ้งจากศูนย์วิทยุเจ้าหน้าที่ทหารหน่วยเฉพาะกิจที่ 12 อ.รามัน ว่าเกิดเหตุระเบิดรถยนต์ทหาร ขณะออกปฏิบัติหน้าที่บนถนนสายโกตบารู – ท่าเรือ บ้านตะโล๊ะเกี๊ยะ หมู่ที่ 2 ต.ยะต๊ะ หลังได้รับแจ้งรีบเดินทางไปยังที่เกิดเหตุ พร้อมด้วย พ.ท.อิศรา จันทรพยอม รอง ผบ.ฉก.12 อ.รามัน และกำลัง ตำรวจ ทหาร จำนวนหนึ่ง

ที่เกิดเหตุพบหลุมระเบิดกลางถนน ขนาดกว้าง 3 เมตร ลึก 1.5 เมตร มีเศษเหล็กชิ้นส่วนรถยนต์แตกชิ้นเล็กชิ้นใหญ่ และเศษพื้นผิวถนน กระจายไปทั่วพื้นถนน ข้างทางมีสายไฟลากยาวเข้าไปในสวนยางพาราเป็นระยะทางประมาณ 60 – 70 เมตร ห่างจากหลุมระเบิดประมาณ 100 เมตร พบรถยนต์กระบะแคบ ยี่ห้อเชฟโรเล็ตสีบรอนส์ทอง แบบมีหลังคา หมายเลขทะเบียน นข 656 ยะลา พลิกตะแคงข้างทาง ได้รับความเสียหายทั้งคัน

ส่วนคนเจ็บถูกนำส่ง รพ.ศูนย์ยะลา จำนวน 5 นายทราบชื่อ จ.ส.อ.ชัยณรงค์ เทียนดี อายุ 46 ปี, ส.อ.วันเผด็จ สิทธิแสง อายุ 25 ปี, พลทหารจรวย วงษ์นาม อายุ 23 ปี, พลทหารอิสมาแอ ยียูโซ๊ะ ถุกสะเก็ดระเบิดตามลำตัวและแขน และพลทหารมะยูโซ๊ะ ดะแม อายุ 22 ปี ถูกสะเก็ดระเบิดที่ศีรษะ กะโหลกเปิด อาการสาหัส แพทย์ต้องนำเข้าผ่าตัดเป็นการด่วน

จากการสอบสวน ร.ท.นฤพลธ์ เห่งบางแค ผบ.ร้อย ร.15224 ฉก.12 ทราบว่า ขณะที่ตนเอง พร้อมลูกน้อง ร่วม 10 นาย ไปตรวจสอบที่เกิดเหตุระเบิดเสาไฟฟ้า ริมถนนสายโกตาบารู – ท่าเรือ ปากทางเข้าบ้านมาแฮ หมูที่ 4 ต.บือมัง เมื่อมาใกล้จุดเกิดเหตุประมาณ 50 เมตร ซึ่งเป็นป่าสวนผลไม้ คนร้ายใช้อาวุธสงครามอาก้า และ เอ็ม 16 ยิงเข้าใส่รถยนต์ที่กำลังวิ่ง จนเกิดการปะทะกันประมาณ 15 นาที คนร้ายได้ได้ล่าถอยไป จนท.ปลอดภัย

พร้อมกับ ได้วิทยุขอความช่วยเหลือจาก จ.ส.อ.ชัยณรงค์ เทียนดี รอง ผบ.ร้อย ร.15224 ซึ่งประจำฐานปฏิบัติการที่โรงเรียนบ้านปงตา หลังได้รับแจ้ง จ.ส.อ.ชัยณรงค์ พร้อมด้วยพวก จำนวน 9 นาย โดยแบ่งกำลังออกเป็น 2 ชุด นั่งรถยนต์ที่เกิดเหตุ จำนวน 5 นาย และ ขับขี่รถ จยย. จำนวน 2 คัน 4 นาย ตามหลัง เมื่อมาถึงที่เกิดเหตุ คนร้ายได้กดระเบิดชนิดแสวงเครื่อง น้ำหนักประมาณ 15 กก. ด้วยแบตเตอรรี่รถ จยย. จนเป็นเหตุให้รถยนต์ได้รับความเสียหายและมี จนท.บาดเจ็บดังกล่าว

หลังเกิดเหตุ จนท.ได้ควบคุมตัววัยรุ่นต้องสงสัยในจุดเกิดเหตุบ้านมาแฮ จำนวน 7 นาย และจุดบ้านตะโล๊ะเกี๊ยะ จำนวน 2 นาย รวม 9 นาย ไปสอบสวนเพื่อหาเขม่าดินระเบิดและขยายผลที่ ฐานทหาร ฉก.12 อ.รามัน

และในขณะที่ ร.ต.ท.ธนาเทพ วรรณกูล ร้อยเวรปราบปราม(ร้อยเวร 20) สภ.รามัน พร้อมกำลัง 8 นาย นั่งรถยนต์กระบะตราโล่ เพื่อไปร่วมตรวจสอบที่เกิดเหตุ เมื่อมาถึงบ้านบาลูกาบริเวณโค้งแม่ชี หมู่ที่ 2 ต.กาลูปัง อ.รามัน มีคนร้ายประมาณ 5 – 6 คน แต่งกายคล้าย จนท.ทหาร นั่งรถยนต์กระบะ ยี่ห้อเชฟโรเล็ต สีบรอนส์ทอง ไม่ทราบหมายเลขทะเบียน ใช้อาวุธสงคราม อาก้า กราดยิงเข้าใส่รถยนต์ตำรวจ จนเกิดการยิงปะทะกันขึ้น ก่อนที่คนร้ายจะเร่งเครื่องหลบหนีไป ตรวจสอบ จนท.ปลอดภัย

โจ โคเวล กับภารกิจการล้มล้างไซออนนิสม์ (ทั้งหมด)

กฤศดา ธีราทิตยกุล


ลิงค์นี้ดูสมบูรณ์แบบกว่า

โจ โคเวล กับภารกิจการล้มล้างแนวคิดไซออนนิสม์

กฤศดา ธีราทิตยกุล

คราวที่แล้วผมนำเสนอแนวคิดเชิงประวัติศาสตร์ใหม่ ๆ เกี่ยวกับความเชื่อของพวกยิวขวาจัด (ไซออนนิสม์) ที่มีรากฐานเชื่อมโยงกับปาเลสไตน์ในทางเชื้อชาติอย่างแยกไม่ออก ในเนื้อหาส่วนใหญ่ผมอ้างงานของโจ โคเวล ซึ่งเป็นทั้งนักประวัติศาสตร์ นักการเมืองพรรคกรีน และนักรณรงค์ต่อต้านสงครามและความขัดแย้งในตะวันออกกลาง คราวนี้ผมทำลิงค์วิดีโอเสนองานแนวคิดของโจ โคเวล



หลังจากนำเสนอไป หลาย ๆ คนอาจไม่ค่อยแน่ใจว่าเราควรเชื่อใครเกี่ยวกับแนวคิดเรื่องนี้ ผมมีหลักอย่างนี้ครับ คือ ประการแรกเราต้องศึกษาแนวคิดให้ละเอียด ลึกซึ้ง พอเรามีข้อมูลน้อยมันก็จะวิเคราะห์และทำให้เห็นภาพองค์รวมได้ยาก อ้าวแล้วถ้าเราไม่สนใจและไม่มีเวลาพอแล้วทำอย่างไร เราต้องคิดและตั้งคำถามก่อนเลยครับว่า แนวคิดไซออนิสม์มันมีเหตุมีผลเพียงพอแค่ไหน แนวความคิดที่อยู่กำหนดขึ้นมาว่าพระเจ้าประทานผืนแผ่นดิน ณ ที่แห่งหนึ่งให้โดยต้องรวมคนยิวทั้งทั่วโลกให้กลับมาอยู่ร่วมกันโดยไม่สนใจว่าจะต้องสร้างความขัดแย้งกับชนที่อยู่ในพื้นที่อยู่แล้ว

เมื่อจะตั้งรัฐอิสราเอลก็มีเสียงคัดค้านมาจากชาวอาหรับอยู่มากพอสมควร แต่คนที่ผลักดันก็คืออังกฤษ และตอนนั้นก็เริ่มมีนักวิชาการยิวฝ่ายสนับสนุนยิวในอเมริการ่วมผสมโรงด้้วย ยิวบางส่วนเห็นว่าควรประนีประนอมกับอาหรับ แต่ยิวขวาจัดกลับเห็นว่าพวกนี้มันคัดค้านการกลับคืนสู่มาตุภูมิของเราก็ไม่มีความจำเป็นต้องประนีประนอมด้วย ลุยมันให้ราบคาบไปเลย คิดอย่างนี้มันก็พังกันไปใหญ่

แต่เมื่อดูกันจริง ๆ แล้ว แนวความคิดเรื่องไซออนิสม์ มันก็เหมือนกับความเชื่อและเหตุการณ์ประวัติศาสตร์แห่งการอพยพและการรุกรานแย่งชิงพื้นที่กันในโลกนี้ทั้งหมดนั้นแหละ โลกนี้ไม่มีชนชาติไหนที่ยึดครองพื้นที่แล้วไม่มีการอพยบโยกย้าย หรือมีคนที่เป็นเจ้าของพื้นที่แต่ไม่มีการผสมพันธ์กับเผ่าพันธ์เชื้อชาติอื่นเลย ทุก ๆ เผ่าพันธ์ก็ผ่านการเปลี่ยนผ่านและสร้างอัตลักษณ์ใหม่ขึ้นเรื่อย ๆ การที่จะแบ่งแยกเขตแดนทางวัฒนธรรม (Cultural Boundary) ให้ชัดเจนออกมาแล้วสร้างเขตแดนทางการเมือง (Political Boundary) ครอบเข้าไปด้วยมันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้แล้ว ทุกเผ่าพันธ์ก็กระจัดกระจายและผสมปนเปกันไปหมด

การเชิดชูแนวคิดว่า เชื้อชาติหนึ่งดีกว่าอีกเชื้อชาติหนึ่ง (Racial Supremacy) และเชื้อชาติตนบริสุทธ์ิ จึงเป็นแนวคิดที่ไม่สร้างสรรค์ต่อโลกและไม่มีทางเป็นจริงในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ หากเรากำลังบีบหรือสกัดความบริสุทธ์ิทางวัฒนธรรมและเชื้อชาติให้กับเขตแดนทางการเมืองที่ต่างเชื้อชาติก็ต่างอ้างกรรมสิทธิ์เหนือพื้นที่อันจำกัดนี้ มนุษยชาติจะมองไม่เห็นสันติภาพอยู่เลย เราเห็นโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นตั้งแต่สงครามครูเสด ความขัดแย้งในสงครามโลกทั้งสองครั้ง การฆ่าล้างเผ่าพันธ์ในยุคนาซี และเขมรแดง ล้วนเป็นความพยายามแยกเผ่าพันธ์ที่บริสุทธ์ของตนออกจากความไม่บริสุทธิ์อื่น ๆ นอกจากว่าจุดหมายจะเลือนลางอยู่แล้ว กระบวนการไปถึงจุดหมายกลับเจ็บปวดและสูญเสียมากกว่า

ความหลากหลายทางวัฒนธรรมและเชื้อชาติของแต่ละประเทศเป็นสิ่งที่สร้างความแข็งแกร่งและการอยู่รอดของชาติมากกว่าที่จะมีอยู่เพียงเชื้อชาติเดียว ยิ่งประเทศไหนพยายามบีบให้เชื้อชาติอื่น ๆ ต้องเลิกหรือยอมสยบและเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมใหญ่โดยการใช้กำลังยิ่งเป็นเรื่องที่จะนำไปสู่ความล่มจม ลองนึกภาพว่า หากคนจีนต้องกลับไปอยู่ในพื้นที่เดียวกันทั้งหมด หากคนอีนเดีย คนดำ และคนที่มีวัฒนธรรมเดียวกันต้องไปอยู่ในเขตแดนวัฒนธรรมเดียวกันกับเขตแดนทางการเมือง ... แหลวแน่ ๆ


บราฮัม มีบุตรอยู่เจ็ดคน
บุตรทั้งเจ็ดคน มีบิดาชื่ออับราฮัม
คนนึงตัวเล็ก คนนึงตัวใหญ่
แต่ไม่มีใคร แข็งแรงเลยสักคน
ชูมือขวา ชูมือซ้าย
กระทืบเท้าขวา กระทืบเท้าซ้าย
ส่ายสะโพก แล้วโยกศีรษะ

อับราฮัม มีบุตรอยู่เจ็ดคน....

(เห็นมั๊ย ก็บอกแล้วไงว่า มันไม่มีใครสมบูรณ์แบบหรอก ก็อยู่ด้วยกันนี้แหละอย่างสันติ)

ที่มาที่ไปเกี่ยวกับยิวและปาเลสไตน์

กฤศดา ธีราทิตยกุล

ผมนั่งคิดเล่น ๆ ว่า ทำไมยิวกับปาเลสไตน์มันจึงรบกันจนกลายเป็นไม้เบื่อไม้เมากันขนาดนี้ แน่นอนเวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร แต่ผมดูและศึกษามานานผมก็มองไม่เห็นทางที่สงครามความขัดแย้งระหว่างกลุ่มคนสองชาติพันธ์นี้จะยุติ ไม่ใช่เรื่องเพราะว่าไม่มีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะยุตินะ แต่เป็นเพราะแนวคิดไซออนิสม์ที่ฝังรากลึกกำหนดว่าฝ่ายยิวหรืออิสราเอลต้องยึดครองพื้นที่ศักดิ์สิทธ์ิให้ได้ขณะเดียวกันก็ต้องจัดการกับศัตรูหรือผู้ขัดขวางมิให้แผนการไซออนิสม์เป็นจริงให้ราบคาบโดยไม่มีการประนีประนอม เมื่อสามารถจัดการเอาดินแดนศักดิ์สิทธิ์กลับคืนมาและไล่ให้อีกฝ่ายหนึ่งออกไปจากพื้นที่เสียก่อนนั้นแหละ สงครามจึงจะยุติ

จะเห็นว่าความขัดแย้งนี้มันไม่ได้เกิดมาลอย ๆ แต่มันมีทีมาด้วยแนวคิดทางศาสนาที่รองรับ แนวคิดเรื่อง ไซอนนิสม์ ได้รับการปลุกฝังในหมู่ชาวยิวซึ่งนับถือศาสนายูดาย (ไม่แน่ใจว่ามันแตกต่างอะไรจากคริสต์และศาสนาถือพระเจ้าอื่น ๆ ในสมัยโบราณเท่าใดนัก แต่ที่่สำคัญคือสืบเชื้อสายมาจากอับราฮัมแต่เพียงผู้เดียว) แนวคิดนี้เชื่อว่า คนยิวได้ถูกกดขี่และบีบบังคับให้ย้ายออกจากดินแดนศักดิ์สิทธ์ิ ตามแนวคิดไซอนนิสม์เห็นว่าผลจากอาณาจักรโรมันที่แพร่ขยายมาครอบคลุมพื้นที่แห่งนี้ได้ผลักดันให้ชาวยิวระหกระเหเร่ร่อน เพราะการพลัดพรากจากพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ อิสราเอลอ้างความชอบธรรมในเยรูซาเล็มและกาซ่า รวมทั้งพื้นที่แถบที่ราบสูงโกราน ไซไน รวมทั้งบางส่วนของจอร์แดน ซีเรีย แต่แนวความคิดนี้(สร้าง)เกิดขึ้นในปลายศตวรรษที่ ๑๙ นี้เอง ธีโอดอร์ เฮอซึล เป็นผู้ก่อตั้งและผลักดันแนวคิดที่จะนำเอาคนยิวพลัดถิ่น (Jew Diaspora) กลับสู่มาตุภูมิ แนวความคิดนี้ได้รับการตอบรับจากกลุ่มคนยิวทั่วโลกและจักรวรรดินิยมอังกฤษด้วยในขณะนั้น แต่ โจ โคเวล (Joel Kovel) ไม่ได้คิดว่าแนวคิดน้ีมีเหตุผลเท่าใดนัก โจ เห็นว่าเป็นเพียงการสร้างขึ้นมารองรับการเข้าไปยึดพื้นที่ของปาเลสไตน์และเป็นการสร้างรัฐทหารที่ก้าวร้าวขึ้นมาเท่านั้นเอง (ธรรมดา แนวคิดนี้ไม่ค่อยมีใครนำเสนอเพราะมันสวนกระแสกับผลประโยชน์ของคนยิว) โจกล่าวแต่เพียงว่า "โลกนี้จะสูงขึ้นกว่านี้หากปราศจากแนวคิดไซออนนิสม์"

หลังจากถูกกดขี่ข่มเหง ผลักดันให้ออกจากพื้นที่จากอาณาจักรโรมัน (Exodus - Diaspora) ชาวยิวก็ร่อนเร่อย่างไร้จุดหมาย ถูกทารุณกรรมต่าง ๆ นานา สุดท้ายพระเจ้าก็ประทานแผ่นดินที่ว่างเปล่าสำหรับลูก ๆ ที่ไร้แผ่นดินของพระองค์ (อ้างเฉยเลยนะ) แผ่นดินแห่งนี้ก็คือ "เยรูซาเล็ม" (ไม่ใช่แต่เฉพาะกรุงเยรูซาเล็มนะแต่รวมบริเวณรอบ ๆ

ผมขอนำเสนอบางส่วนที่สวนกระแสองค์ความรู้ทางประวัติศาสตร์เดิมของแนวคิดนี้ แซนด์ (Shlomo Zand) กลับมีความเห็นว่าโรมันไม่ได้ไล่ยิวออกจากพื้นที่ แต่อาจมีบ้างส่วนน้อยที่อยู่ในพื้นที่ที่โรมันครอบครอง แต่ส่วนใหญ่ก็ยังคงอยู่ในพื้นที่แห่งนี้และต่อมาได้เปลี่ยนมานับถืออิสลามและก็สืบเชื้อสายต่อมาเป็นชาวปาเลสไตน์ในทุกวันนี้ (อ้าวสรุปว่าที่เป็นอยู่ปัจจุบันนี้มันจำกันไม่ได้แล้วก็ตีกันเองยังงั้นสิ - Most Jews remained, converted to Islam when Arabs took over, and became progenitors of today's Palestinians.
)

ทอม เซเกฟ (Tom Segev) บอกว่า ไม่เคยมี "ชาวยิว" อาจมีศาสนายิว เราเรียกว่ายูดาย และการพลักพรากจากบ้านจากเมืองที่ว่ามาก็ไม่เคยเกิดขึ้น ถ้าเป็นอย่างงั้นแล้วจะต้องมีการกลับคืนสู่มาตุภูมิได้ยังไง แล้วก็ไม่มีคนยิวพลัดถิ่นยังที่เราเข้าใจกัน (So, if ancient Judaeans weren't expelled en masse, how were Jews scattered globally - the so-called Jewish Diaspora? 
) และถ้าไม่มีชาวยิว แต่มีศาสนาเท่านั้น การสร้างรัฐชาติยิวหรืออิสราเอลขึ้นมามันจะชอบธรรมได้อย่างไร Thus, if Judaism is a "religion," not a "people," how can a "Jewish state" be justified?

ตามความเห็นของ แซนด์ ไซอนนิสม์เป็นเพียงแนวคิดสร้างขึ้นมา ( ) หรือเป็นข้ออ้างที่จะสร้างความชอบธรรมให้กับรัฐอิสราเอลและจ้องทำลายล้างปาเลสไตน์ แซนด์มีความพยายามที่จะชี้ให้เห็นว่า รัฐอิสราเอลน่าจะเป็นรัฐที่รวมเอาทั้งอิสราเอลและปาเลสไตน์อยู่ร่วมกันอย่างสงบเพราะมีรากทางเชื้้อชาติและวัฒนธรรมเดียวกัน

แต่เมื่อความคิดของแซนด์ไม่ได้รับการขยายผล แนวคิดแบ่งแยกยิวบริสุทธ์ิกับเชื้อชาติหรือเผ่าพันธ์อื่น ๆ ออกไป มันก็มีนโยบายที่ต่างออกไป แนวคิดของธีโอดอร์ เฮอซึลได้รับการตอบรับมากกว่าและเมื่อสร้างความเชื่อและความคิดเช่นนี้ก็พยายามกลับเข้าไปยังถิ่นฐานที่เชื่อว่าเป็นของพวกตน แต่เผอิญว่าที่ตรงนั้นมันมีคนอยู่ คือ พวกปาเลสไตน์ มันก็เลยต้องมีการแก่งแย่งพื้นที่และทรัพยากรกัน

คนอิสราเอลพยายามปลุกระดมแนวคิดไซออนิสม์นี้ตั้งแต่ก่อนสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและก็พยายามเข้ามาอยู่ในปาเลสไตน์ให้จนได้ จนมาหลังสงครามโลกครั้งที่สอง อังกฤษซึ่งยึดครองปาเลสไตน์อยู่ในตอนนั้นก็ช่่วยให้ชาวยิวได้มีการตั้งรกรากในถิ่นปาเลสไตน์และพร้อมกันอังกฤษก็เซ็นสนธิสัญญากับฝรั่งเศษช่วยกันให้อิสราเอลตั้งถิ่นฐานได้มากขึ้นเรื่อย ๆ และเริ่มหันมาขยายพื้นที่ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ การขยายพื้นที่และการรุกเข้าไปตั้งรกรากของชาวยิวมันก็ทำให้กระทบผู้อยู่อาศัยก่อนแต่อิสราเอลก็ใช้ความรุนแรงทางทหาร กอปรกับได้รับความช่วยเหลือจากยิวที่อยู่ทั่วโลกช่วยในการครั้งนี้

อังกฤษเป็นเสมือนผู้สร้างปัญหาที่เอาชาวอิสราเอลไปไว้ที่นั้น และขณะปัจจุบันสหรัฐอเมริกาก็ได้สนับนสนุนให้อิสราเอลมีกำลังเข้มแข็งสามารถป้องกันตนเองและต่อสู้กับอาหรับได้ กองกำลังทางอากาศของอิสราเอลถือว่าเป็นรองก็แต่สหรัฐอเมริกานั่นเอง ทุกวันนี้อิสราเอลก็อยู่ด้วยความต้องการที่ไม่รู้จักพอ ฉะนั้นมันก็ทำให้ความขัดแย้งไม่มีวันยุติ ปัญหาที่ตามมามิได้กระทบแต่ผู้ที่เข้าร่วมสงครามแต่ยังกระทบกัับชาวยิวและปาเลสไตน์ที่เป็นประชาชนบริสุทธ์ิด้วย คนเหล่านี้ไม่มีความต้องการการยึดครอง ไม่มีความต้องการสู้รบ แต่ต้องการอยู่อย่างสงบ

ที่มาที่ไปของยิวและวาระซ้อนเร่นของยิวและสหรัฐอเมริกาน่าสนใจมาก ลองตามดูจากงาจากแหล่งข้อมูลที่ให้ไว้ข้างล่างเพิ่มเติมนะครับ


Keywords: zionism, Jew Diaspora,

๑. http://sjlendman.blogspot.com/2009/02/short-history-of-israeli-palestinian.html
๒. http://www.globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=12195
๓. http://www.joelkovel.org/
๔. http://electronicintifada.net/v2/article6885.shtml
๕ http://jwest.wordpress.com/2008/03/01/the-jewish-people-an-invention-says-shlomo-zand/
๖. http://www.zionism-israel.com/log/archives/00000524.html
๗. http://monthlyreview.org/mrzine/segev120308.html

สิ่งที่โอบามาไม่ได้พูดในสุนทรพจน์ต่อหน้าชาวมุสลิมที่อียิปต์

สื่อหลากหลายต่างชื่นชมโอบามาในการกล่าวสุนทรพจน์ที่กรุงไคโรเมื่อวันที่ ๔ มิถุนายนที่ผ่านมา ผมว่าฟังดูดีนะ ฟังรื่่นหูดี แต่สำหรับชาวปาเลนไตน์คงรู้สึกขัดอยู่บ้างแหละเพราะโอบามาพูดถืงการสมานฉันท์ของทั้งชาวมุสลิมและอิสราเอลโดยไม่สนใจที่จะแก้ปัญหาที่โครงสร้างอยุติธรรมที่ฝังรากลึก ปล่อยให้อิสราเอลรุกคืบตั้งรกรากในพื้นที่ดั้งเดิมของปาเลสไตน์อยู่ทุกวัน

ทุกวันนี้เวลาใครพูดให้สมานฉันท์มันฟังดีนะ ทั้งที่คนพูดไม่ได้รู้ว่าความสมานฉันท์จะยืนอยู่บนพื้นฐานที่เท่าเทียมกันหรือไม่ หลาย ๆ ครั้งเราเห็นเขาพยายามสมานฉันท์กับความอยุติธรรมด้วย เรารักษาความสงบและความปรองดองมากกว่าซึ่งเป็นเพียงพื้นผิวของสันติภาพที่แท้จริง แต่เราไม่ได้แก้ไขที่โครงอยุติธิรรมที่แท้จริง เราปล่อยให้ฝ่ายหนึ่งเอาเปรียบอีกฝ่ายหนึ่งอยู่เรื่อย ๆ แล้วเราก็พยายามสร้างความสมานฉันท์ บารัค โอบามา พยายามเปิดประตูซื้อใจคนมุสลิมทั่วโลกผ่านการกล่าวสุนทรพจน์เรียกร้องให้มุสลิมกับอิสราเอลอยู่กันอย่างสันติ แต่มันก็เป็นไปได้ยากตราบใดที่สหรัฐอเมริกายังถือหางข้างอิสราเอลโดยไม่ได้สนใจว่าสันติภาพที่แท้จริงมันจะเกิดหรือไม่

ประเด็นที่บารัค โอบามา ไม่ได้กล่าวถึงหรือแกล้งไม่สนใจเลย ศาสตราจารย์ นอม ชอมสกี (เจ้าเก่า) อธิบายไว้อย่างละเอียดดังจะพอสรุปได้ดังนี้ (ใครสนใจมากก็อ่านฉบับภาษาอังกฤษเองเลย)

๑. โอบามาให้โอวาททั้งอิสราเอลและปาเลสไตน์ว่าไม่ควรตำหนิซึ่งกันและกันเพราะสันติภาพเป็นเรื่องที่ทั้งสองฝ่ายต้องเริ่มต้นและทำไปด้วยกัน (ชอมสกีเห็นว่า สหรัฐอเมริกานั่นแหละเป็นตัวยุยงและส่งเสริมให้อิสราเอลโจมตีปาเลสไตน์ อเมริกาไม่ได้พูดถึงการเปลี่ยนแปลงบทบาทของตัวเองเลยในการที่จะยุติความขัดแย้งครั้งนี้

๒. บารัค โอบามา ก้มหน้าก้มตาให้อาหรับสถาปนาความสัมพันธ์แบบปกติ (Normalization) กับอิสราเอล แต่ไม่เคยกล่าวถึงการยอมรับแนวคิดการอยู่ร่วมกันแบบสองรัฐ (Two-State Settlement) ซึ่งประเทศอาหรับเรียกร้องมาตั้งแต่ปี ๑๙๖๗ และสหรัฐอเมริกาได้ฝืนมติสหประชาชาติที่เรียกร้องเรื่องนี้มาตลอด หากแนวคิดพื้นฐานเช่นนี้ไม่ได้รับการตอบสนอง มันก็จะไม่สามารถนำไปสู่สันติภาพที่แท้จริงได้

๓. เรื่องการรุกพื้นที่เข้าไปตั้งถิ่นฐานของอิสราเอลมีขึ้นอยู่เรื่อย ๆ ที่สำคัญคือการแยกพื้นที่เวลต์แบงก์ออกจากฉนวนกาซ่าแล้วล้อมกรอบกาซ่าทให้ชาวปาเลสไตน์ถูกล้อมกรอบจะเข้าออกต้องผ่านการตรวจเช็คของอิสราเอล นี้คือการละเมิดกฏหมายสากลทั้งจากอิสราเอลเองและจากการสนับสนุนของสหรัฐอเมริกา

ที่เหลือลองอ่านดูจากบทความตามที่ให้ลิงค์ข่างล่างนะครับ
http://www.alternet.org/world/140462/chomsky:_what_obama_didn't_say_in_his_cairo_address_speaks_volumes_about_his_mideast_policy/?page=entire

กฤศดา ธีราทิตยกุล

บารัก โอบามา สุนทรพจน์ "ปากว่าตาขยิบ"

ย้อนหลังไปไม่กี่เดือน บารัค โอบามา กล่าวสุนทรพจน์ต่อหน้า Americal Israel Public Affair Council (AIPAC) เนื้อหาไปอีกอย่าง ยังงี้เรียกว่า "ปากว่าตาขยิบ" หรือเปล่าเพราะตราบใดที่อเมริกายังสนับสนุนอิสราเอลให้โจมตีปาเลสไตน์อยู่ ความสงบย่อมไม่มีในพื้นที่แน่นอน

สุนทรพจน์ที่ไคโรของโอบามา

สุนทรพจน์ของประธานาธิบดีบารัค โอบามา กล่าว​ ต่อหน้าชาวมุสลิม​ณ กรุงไคโร ประเทศอียิปต์ สื่อฟังแล้วดูรื่นหู แท้ที่จริงแล้วเป็นการเปิดสัมพันธ์กับมุสลิมหรือเป็นเพียงแค่ "พูดง่ายแต่ทำยาก" (เพราะไม่ได้คิดที่จะทำจริงจัง)



กฤศดา ธีราทิตยกุล

ปรากฏการณ์เศรษฐกิจ สังคม และการเมือง

ปรากฏการณ์เศรษฐกิจ สังคม และการเมือง
สู่โลกทัศน์ วิถีชีวิต พฤติกรรม และการเสพของปัจเจกชน

กฤศดา ธีราทิตยกุล

เมื่อช่วงสมัยเรียนหนังสือในมหาวิทยาลัยและศึกษาวิชาประวัติศาสตร์โลก ผมเหมือนกับมองว่าวิชาเหล่านี้อยู่ไกลตัว เป็นเรื่องที่ผ่านมาหลายร้อยปี หรือเป็นพันปีก็ว่าได้ หรือมันกลายเป็นนิทานปรัมปรา คงไม่มีอยู่จริงแล้ว หรือมีอยู่มันก็นานพอจนไม่มีอิทธิพลใด ๆ ต่อโลกทัศน์และความนึกคิดตลอดจนพฤติกรรมของปัจเจกในปัจจุบันได้เสียแล้ว เหตุการณ์อย่างเช่นสงครามครูเสด ซึ่งเป็นความขัดแย้งกันระหว่างศาสนาคริสต์กับอิสลามมันฟังดูเหมือนไกลตัวมาก สงครามความ ๓๐ ปี แห่งเวสท์ฟาเลียมันก็นานมาหลายศตวรรษแล้ว นี้ไม่ต้องพูดถึงสงครามกรีก โรมัน จักรวรรดิอ็อตโตมาน นโปเลียน โบนาปาร์ต ไกเซอร์ หรือใคร ๆ ก็ล้วนแล้วแต่ใกลตัว สงครามย่อย ๆ อื่น ๆ ผมรู้สึกว่าโลกทุกวันนี้(อย่างน้อย ณ ผืนแผ่นดินไทย) มันสงบจนไม่น่าจะมีเหตุการณ์อะไรทำนองนั้นเกิดขึ้นอีก มันอาจมีความขัดแย้งอยู่บ้างแต่ก็คงไม่ลุกลามบานปลายกลายเป็นสงครามได้อย่างแน่นอน ความไม่ประสาเกี่ยวกับเหตุการณ์ประวัติศาสตร์ สังคม การเมือง กอปรกับความล้มเหลวในการเชื่อมโยงกันของปรากฏการณ์เศรษฐกิจ สังคม และการเมืองโลกทำให้ผมรู้สึกว่าเหตุการณ์ต่าง ๆ มันไกลตัว มันไม่เกี่ยวกับตัวเรา อวิชชามันคืบคลานเข้ามาใกล้ถึงขนาดว่า เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในปัจจุบันในประเทศอื่น ๆ มันก็ยังไกลตัวอยู่ โดยพื้นที่แล้วมันยังไกล ฉะนั้นเมื่อมันไม่เกี่ยว ผมก็ไม่จำเป็นต้องลงมือทำอะไรลงไป (No Action) และเมื่อมันไม่ต้องทำอะไรมันก็ยิ่งทำให้ผมไม่รู้และไม่ยอมรับรู้อะไรไปมากกว่าสิ่งที่สื่อต่าง ๆ เสนอ สงครามอิรัก การระเบิดตึกที่เวิร์ลด์เทรดเซ็นเตอร์ และการบุกอิรัก และต่อมาอัฟกานิสถานของอเมริกาภายใต้การนำของ บิล คลินตัน และต่อมาจอร์จ ดับเบิลยู บุช มันก็ไม่เกี่ยวกับผมเท่าใดนัก มันก็เป็นเพียงการต่อสู้กันของโลกแห่งผู้ปกป้องความถูกต้อง ประชาธิปไตย เสรีภาพ และคุณค่าแห่งตลาดเสรี กับโลกอิสลามซึ่งนิยมความรุนแรง

สิ่งที่เลวร้ายที่สุด ผมก็มองว่าปัญหาการเมืองในประเทศตัวเองยังไกลตัว ปัญหาการเมืองของเราเป็นเรื่องของผลประโยชน์ของคนบางกลุ่ม ซึ่งไม่เกี่ยวกับผมอยู่ดี ปัญหาภาคใต้ก็เป็นเรื่องของคนที่กำลังพยายามแยกดินแดน เป็นต้น ในที่สุดแล้วผมตั้งหน้าตั้งตาทำงาน หาเงิน อ่านหนังสือพิมพ์ ดูข่าวที่เขาเอามาป้อนประจำวันก็พอ มันก็เพียงพอแล้ว ชีวิตเราเพียงพอแล้วสำหรับคนต้องทำงาน หาเลียงชีวิต จะไปใส่ใจอะไรกับเรื่องที่ไม่เป็นเรื่องมากนัก ความรู้สึก ความเข้าใจ โลกทัศน์ และการเสพของผมถูกกำหนดจากสื่อ สื่อว่ายังไงผมก็อ่านมากขึ้นแล้วก็ตามเขาไปมากขึ้น ผมแทบจะไม่ได้ออกความเห็นที่แตกต่าง ผมไม่สนใจเพราะส่วนหนึ่งผมเชื่อว่าเป็นอย่างนั้น อวิชชามันก่อตัวขึ้นเรื่อย ๆ และผมก็เฉยชากับความทุกข์ ความเจ็บปวดของคนที่ไกลตัวขึ้น ของคนที่ไม่เกี่ยวกับตัวผม ผมเริ่มกลายเป็นคนที่เฉยชากับเหตุการณ์ความรุนแรงที่เกิดขึ้นเพราะความรู้สึกว่ามันอยู่ไกลตัว


ต่อเมื่อได้ออกเดินทางไปยังดินแดนตะวันตกบ้าง ดินแดนเพื่อนบ้านแวดล้อมประเทศไทยบ้าง ผมเริ่มรู้สึกอะไรบางอย่างในตัวผมเปลี่ยนไป ผมเริ่มรู้สึกถึงความเหมือนของมนุษย์มากกว่าความแตกต่างกันโดยเส้นแบ่งทางการเมือง สังคม และวัฒนธรรม ผมเริ่มเห็นความเหมือนหรือความร่วมกันกับความเป็นมนุษย์ที่กำหนดให้แตกต่างกันได้มากขึ้น เบื้องต้นผมเห็นมิตรภาพที่เขาหยิบยื่นให้ และผมรู้สึกถึงสัญชาติญาณและความต้องการในสิ่งเดียวกัน

ผมหาข้อสรุปเบื้องต้นได้ คือ ทุกคนต้องการความสุข ต้องการอาหารเพื่อแก้ปัญหาเศรษฐกิจ ทุกคนต่างต้องการอยู่รอดและดูแลครอบครัวเพื่อชีวิตที่ดีขึ้น พรมแดนทางการเมืองของผมได้ถูกทำลายลงและยิ่งมองเห็นความเหมือนกันมากขึ้น พรมแดนทางวัฒนธรรมค่อย ๆ ลดลงเรื่อย ๆ จนเห็นว่าเขาเป็นเพื่อนร่วมโลกมากกว่าที่จะเห็นเป็นเพื่อนต่างประเทศ หรือ คนละเชื้อชาติ ความต่างเหล่านั้นเป็นสิ่งที่เขากำหนดเราทั้งนั้นเลย แต่เป็นเพราะเรากำหนดอยู่ในความต่าง ๆ เราจึงมองเห็นความต่างแต่เราไม่ได้ถูกสอนให้มองที่ความเหมือน โดยเฉพาะความเหมือนของมนุษย์ ของสัตว์โลก และของสัตว์ที่อยู่ในวัฏจักรเดียวกัน

การเดินทางไปในที่ต่าง ๆ ของผมทำให้รู้สึกว่าผมอยู่ทุกที่ ไม่มีขีดจำกัด ผมรู้สึกเป็นเหมือนบ้านกับพื่นที่ต่าง ๆ ที่ผมเที่ยวไปและผมก็รู้สึกความเหมือนหรือความรู้สึกร่วมกับเพื่อนมนุษย์ที่ผมเที่ยวไปด้วย ยิ่งมองเห็นความเหมือนผมก็เริ่มทำลายความห่างของปัญหาที่ไกลตัวลง ประเด็นหรือปัญหาไกลตัวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นมันทำให้ผมอยากรู้ อยากเห็นและอยากสัมผัส มิใช่ว่าเฉพาะสิ่งดี ๆ เท่านั้นที่ผมรู้สึกร่วมด้วย แต่เป็นปัญหา ความทุกข์ การต่อสู้ และการเอารัดเอาเปรียบ หรือความอยุติธรรมทางสังคมมันทำให้ผมรู้สึกร่วมกับเขาไปด้วย หลาย ๆ ครั้งผมรู้สึกว่ามันเป็นปัญหาของผมด้วย ผมรู้สึกเจ็บปวดจากความอยุติธรรมของที่หนึ่งเพราะมันกระทบกับคนทีผมรู้จัก กับคนที่ผมสร้างความเป็นญาติด้วยโดยไม่ได้เกี่ยวข้องทางเชื้อชาติแต่ด้วยความพึ่งพาอาศัยกันผมก็รู้สึกร่วมไปด้วยในทุก ๆ เรื่อง

เมื่อการเดินทางของผมเชื่อมโยงตัวผมเองกับผู้คนต่างบ้านต่างเมืองและเข้าไปรู้สึกร่วมกับความสุขและความทุกข์ของคนอื่นมากขึ้น ผมก็อดไม่ได้ที่จะฉุดตัวเองขึ้นมาสนใจและอยากเรียนรู้กับที่มาที่ไปและเรื่องราวของคนอื่น ๆ มากขึ้น จุดนี้นี่เองที่กลายเป็นประเด็นเปลี่ยนความคิดเดิมของผมและเริ่มตั้งคำถามต่อปรากฏการณ์ต่าง ๆ ผมเริ่มปฏิเสธการรับฟังสื่อเพียงด้านเดียว ผมเริ่มฟังจากหลาย ๆ คน หลายสื่อและเริ่มฟังด้วยการตริตรองและใคร่ครวญมากขึ้น ผมเริ่มมองภาพอเมริกาที่ถือตัวว่าเป็นตำรวจโลกแตกต่างออกไป ผมเริ่มมองเห็นความเชื่อมโยงระหว่างสื่อกับการรองรับผลประโยชน์ของบรรษัทข้ามชาติใหญ่ ผมเริ่มมองเห็นสื่อกระแสหลักกับบทบาทในการเสแสร้างสร้างคุณค่าประชาธิปไตย เสรีภาพ ตลาดเสรี และหยิบยื่นให้กับประเทศโลกที่สาม ในขณะเดียวกันผมก็เริ่มมีหลักพื้นฐานในการปักใจเชื่อหรือปฏิเสธสื่อต่าง ๆ หลักพื้นฐานของผมก็คือว่า มนุษย์ไม่มีความจำเป็นด้วยการใช้ความรุนแรงแก้ปัญหาแต่ความรุนแรงที่เกิดขึ้นในที่ต่าง ๆ ของผืนโลกเกิดมาจากความหวาดกลัวว่าประเทศโลกที่สามเหล่านี้จะลุกขึ้นมาต่อสู้ได้ ผมเริ่มตั้งคำถามกับความเชื่อเดิม ๆ ที่สอดคล้องกับสื่อกระแสหลัก ๆ ผมตั้งคำถามกับสถาบันการศึกษา หรือกระบวนการหล่อหลอมกล่อมเกลาเดิม ๆ ว่ามันเป็นทางออกให้กับสังคมจริงหรือไม่ หลักของผมก็คือมันทำให้ผมมองหาความเหมือนจากความเป็นมนุษย์เจอหรือไม่ หรือว่าสุดท้ายความขัดแย้ง ลัทธิอุดมการณ์การเมืองมันเป็นเพียงเครื่องมือสนองความต้องการครอบครองโลก ครอบครองทรัพยากร และสนองความเป็นตัวกูของกูของผู้ที่มีอำนาจมากกว่าในยุคนี้

ประวัติศาสตร์ที่ว่าไกลตัวเมื่อก่อนนั้นมันยังได้แสดงตัวที่คล้าย ๆ กันอยู่ในปัจจุบัน ความขัดแย้งและการแก่งแย่งทรัพยากรยังมีให้เห็นอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ยิ่งเราเชื่อมโยงกันมากขึ้นและมองออกไปไกลกว่ากะลาที่ครอบเราอยู่ก็ยิ่งจะเห็นได้ชัดเจนว่า ปัญหาโลกก็คือปัญหาเรา ความเจ็บปวดจากการเบียดเบียนของประเทศหนึ่งต่อประเทศหนึ่งมันก็ถึงเราในที่สุด เมื่ออดีตเรามีชาวยุโรป เช่น ดัตช์ ฮอลันดา เบลเยี่ยม เดนมาร์ก เข้าไปยึดพื้นที่ต่าง ๆ ทั่วโลกเพื่อเป็นอาณานิคม ต่อมาก็มีฝรั่งเศส และอังกฤษ ในปัจจุบันนี้ประเทศเหล่านี้ก็มาแทนที่ด้วยสหรัฐอเมริกาที่เข้าครอบครองการเป็นเจ้าโลกทางเศรษฐกิจ และการควบคุมการทหาร ประวัติศาสตร์แห่งความขัดแย้งและการครอบครองมิได้อยู่ไกลตัวเลย ที่ใดที่มีทรัพยากรอยู่มากมันก็ดึงดูดมหาอำนาจให้เข้ามาจัดการอย่างไม่ปราณีปราศรัยได้เช่นกัน ปรากฏการณ์ทั้งใกล้ตัวและไกลตัวปัจจุบันนี้มันอาจเกี่ยวข้องกันโดยแยกไม่ออก เหตุการณ์ในประเทศหนึ่งอาจมีการบงการในต่างประเทศ หรือการกระทำของรัฐบาลมหาอำนาจประเทศหนึ่งอาจส่งผลกระทบกับประเทศต่าง ๆ อีกทั่วโลก นี้คือจุดเปลี่ยนที่บล็อกนี้จำเป็นต้องเกิดขึ้นมา


คำถามทุกคำถามถือได้ว่าเปลี่ยนวิธีคิดและโลกทัศน์ของผมจากเหรียญด้านหนึ่งไปยังอีกด้านหนึง และ ณ เวลาปัจจุบันมันน่าจะเป็นเวลาที่เราต้องทำอะไรขึ้นมาสักอย่าง (Take Some Actions) อย่างน้อยเราแสวงหาความจริงด้วยการช่วยกันกระชากหน้ากากของประเทศที่มีอำนาจถึงวาระซ้อนเร้นที่แท้จริงของประเทศเหล่านี้มันยังไม่เปลี่ยนไปจากการครอบครองทรัพยากรอันมีค่าของประเทศอื่น ๆ บรรษัทข้ามชาติกับสื่อกระแสหลัก (Corporate Media) ทำหน้าที่อย่างไรบ้างในการที่จะช่วยให้ประเทศมหาอำนาจเหล่านี้ขึ้นไปสู่การเป็นมหาอำนาจของโลก หน้าที่ที่สำคัญของปัจเจกชนคือ การตั้งคำถามที่นอกเหนือจากสิ่งที่สื่อกระแสหลักนำเสนอ การมองโลกเป็นโลกเดียวกันและการใส่ใจความเจ็บปวดและความทุกข์ของมนุษย์ร่วมโลกด้วยกัน สุดท้ายการมองหาความเหมือนของมนุษย์และการหาแนวทางอยู่ร่วมกันอย่างสันติ

วงวิชาการอเมริกันถุกคุกคามจากการเมือง

วงวิชาการอเมริกันถุกคุกคามที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย

กฤศดา ธีราทิตยกุล

ผมชื่นชมกับการศึกษาของอเมริกันมากเพราะความเข้มข้นทางวิชาการและเอาความรู้ทางวิชาการเป็นตัวตั้งโดยมุ่งแสวงหาคำตอบทางวิชาการอย่างเดียวไม่มีการเมืองเข้ามาปะปน และความหลากหลายของนักวิชาการที่มาจากประเทศคอมมิวนิสต์เก่าหรือยุโรปตะวันออก และเอเซีย ทำให้การศึกษาของอเมริกันอยู่ในระดับแนวหน้า และมีนักวิชาการที่ได้รับรางวัลการค้นคว้าเรื่องต่าง ๆ อยู่ประจำ แต่เมื่อได้ยินข่าวการคุกคามทางวิชาการนี้ผมชักรู้สึกแปลกใจมากว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร

ศาสตราจารย์วิลเลียม โรบินสัน แห่งมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียได้ถูกมหาวิทยาลัยตั้งคณะกรรมการสวบสวนหลังจากที่ได้วิพากษ์วิจารณ์นโยบายรัฐบาลอเมริกันในการให้ท้ายให้อิสราเอลบุกกาซ่า ศาสตราจารย์วิลเลียมนำเอาเรื่องนี้มาเป็นประเด็นในการสอนและได้ส่งเอกสารที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ให้นักศึกษาเพื่อเตรียมอภิปรายในห้อง แต่กลับมีนักศึกษาส่งเรื่องนี้ไปให้กลุ่มสนับสนุนอิสราเอลภายนอกและให้ทางกลุ่มกดดันเพื่อให้มหาวิทยาลัยสอบศาสตราจารย์วิลเลียม

บทอ่านข้างล่างเป็นบทอ่านที่เขียนขึ้นโดยศาสตราจารย์วิลเลียมเพื่อชี้ให้เห็นว่า การเมืองภายนอกได้เข้าไปคุกคามเสรีภาพทางวิชาการในมหาวิทยาลัยเป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้ (นี้คือการต่อสู้ในวงวิชาการ ต่างจากบ้านเรา นักวิชาการเลือกข้างพวกมากหรือพวกที่จะได้ผลประโยชน์ หรือไม่ก็เลือกที่จะเงียบเพราะไม่อยากมีปัญหา แต่การเลือกที่จะเงียบแล้วปล่อยให้อยุติธรรมมันครอบงำก็คือการเป็นพวกเดียวกันกับความอยุติธรรมนั่นเอง)



Academic Freedom at the U of C
June 08, 2009 By William Robinson


William Robinson's ZSpace Page

Join ZSpace

Remarks for Seventh Annual International Al-Awda Convention, The Palestine Right to Return Coalition


Garden grove, california
23 May 2009,

Academic freedom is under attack at the University of California. I am under investigation by the university - and I face possible sanctions - because of my vocal condemnation of the nearly one-month long Israeli invasion of Gaza that began last December.


This campaign against academic freedom is not just an attempt to punish me. Much more importantly, it aims to create an environment of fear and intimidation in which any criticism on Israeli policy is subject to sanctions and censorship.


But silence in the face of social injustice is complicity in that injustice


Last January 19 was the birth date of Martin Luther King, Jr. We had already been following, with growing horror, the one month siege of Gaza --- the destruction of mosques, schools, hospitals, united nations supply centers, food warehouses, the demolition of civilian infrastructure, the blatant targeting of civilians, including the use of white phosphorous against them.


That morning i listed to some of the speeches delivered by king shortly before his death. These included his famous condemnation of the U.S. war against Vietnam. In that speech he explained that some people had warned him, if he spoke out against the war, he would risk losing the support of some sectors of the civil rights coalition.


His answer was unequivocal: you cannot speak out against one injustice and not against another, he said. You cannot compromise with fundamental principles, such as justice, truth, and solidarity with all oppressed and abused peoples.


That afternoon as i prepared to give my evening course at the University of California at Santa Barbara, my course on the sociology of globalization, I put together two news items from the on-line world press for classroom discussion along with a commentary by me.


I do this every week in my class. Each week i select several news items from the world press and distribute them to my students, sometimes with my own commentary, as a way of initiating classroom debate on contemporary global events and controversies.


One of the items was an article written by a Jewish American journalist, Judith Stone, who had recently returned from the occupied territories. Her article was critical of the occupation. It was published in the Kansas City Jewish Chronicle. The day after it was published, the editor of the newspaper, another Jewish American, Debbie Ducrocq, was promptly fired by the magazine's publishers for having printed the article.


The second item i included in the material for classroom discussion was a photo essay that had been circulating in the public realm for weeks. It juxtaposed Nazi atrocities against Jews in WWII and Israeli atrocities against Palestinians in Gaza.


I introduced these items with a commentary of my own that I want to read to you now with just as much passion and conviction as when I wrote it:


If Martin Luther King, Jr. Were alive on this day of January 19, 2009, there is no doubt that he would be condemning the Israeli aggression against Gaza along with u.s. military and political support for Israeli war crimes, or that he would be standing shoulder to shoulder with the Palestinians. I am forwarding some horrific, parallel images of Nazi atrocities against the Jews and Israeli atrocities against the Palestinians. Perhaps the most frightening are not those providing a graphic depiction of the carnage but that which shows Israeli children writing "with love" on a bomb that will tear apart Palestinian children.


Gaza is Israel's Warsaw - a vast concentration camp that confined and blockaded Palestinians, subjecting them to the slow death of malnutrition, disease and despair, nearly two years before their subjection to the quick death of Israeli bombs. We are witness to a slow-motion process of genocide - defined by Websters dictionary as "the systematic killing of, or a program of action intended to destroy, a whole national or ethnic group" - a process whose objective is not so much to physically eliminate each and every Palestinian than to eliminate the Palestinians as a people in any meaningful sense of the notion of people-hood.


The Israeli army is the fifth most potent military machine in the world and one that is backed by a propaganda machine that rivals and may well surpass that of the U.S., a machine that dares to make the ludicrous and obnoxious claim that opposition to the policies and practices of the Israeli state is anti-Semitism. It should be no surprise that a state founded on the negation of a people was one of the principal backers of the apartheid south African state not to mention of the Latin American military dictatorships until those regimes collapsed under mass protest, and today arms, trains, and advises military and paramilitary forces in Colombia, one of the world's worst human rights violators.


Well, what happened after I distributed this course material?


Two students out of 80 enrolled in the course, and whom I do not know personally, took offense at the photo images and withdrew from the class.


That was January 19. On February 9, the Anti-Defamation League, or the ADL, sent a letter of protest to me with c.c.'s to the president of the University of California, to the chancellor of the Santa Barbara campus and to other university officials.


Ten days later, on February 19, the two students submitted a grievance against me with the university. Their letters were clearly modeled after the ADL letter, and have been posted at the blog www.sb4af.wordpress.com.


It was subsequently revealed that from the start, the two students had been advised by the ADL, Hillel, Stand With Us, the Simon Weisenthal center, and other groups from the Israel lobby.


Then on March 9, the director of the ADL, Abraham Foxman, flew into Santa Barbara from Washington and met with 9-10 members of the faculty and with two deans. Some of those present were led to believe that the meeting was to be about the Jewish studies program on campus. But Foxman opened up the meeting with one single agenda item - prosecuting me - an agenda item that was then discussed for one hour.


This was on March 9. Two weeks later, on March 25, the university decided to investigate me for possible violations of the faculty code of conduct.


As you can see from the dates in this sequence, from the start, outside groups from the Israel lobby first brought pressure to bear on the university, and then the University decided to take measures against me.


In the past couple of weeks new details of this political campaign against me by these ideologically extremist groups with a political agenda have been brought to light.


For instance, one of the board members of the group "Stand With Us," apparently met with the chancellor in mid march - before I was brought up on charges. According to the "Stand With Us" website, he warned the chancellor that funders may withdraw their support for the University and he called on the chancellor to investigate me.


Moreover, it has now been reported that the different pro-Israel lobby groups met with other university officials before the decision was made to bring me up on charges.


You will find all of this information and all the original documents in my case, posted on the blog I mentioned.


And what exactly are the charges against me? There are two:


The first charge is that I am anti-Semitic. The claim that condemnation of Israeli state policies and practices is equivalent to anti-Semitism is an obnoxious attempt to stifle any criticism of Israel. It has no more merit than to claim that criticism of the Iranian govt. Is anti-Muslim, or criticism of the Zimbabwe government is anti-black racism, and so forth.


It is a vicious political ploy, intended to deflect criticism of Israeli state policies and practices, and should be exposed and denounced as such.


The second charge against me is that I introduced into my course material that was "substantially unrelated" to the course. How the Israeli invasion of Gaza is unrelated to a course on contemporary global affairs is beyond my comprehension.


What is going on here is very clear: I am simply the latest victim in the campaign by the Israel lobby and its backers to harass and attack and silence critics of Israeli state conduct, including Israel's blatant disregard for international law, its illegal occupation, its human rights violations, its war crimes, its ethnic cleansing, and its apartheid system.


Israel may be winning the military battles - given that it is the 5th most powerful military machine in the world, and the recipient of $3-4 billion in U.S. military aid every year. But in the wake of the invasion of Lebanon followed by the brutal invasion of Gaza it has been losing the battle of legitimacy.


The director of the American-Israeli Public Affairs Committee (AIPAC), Howard Kohr, acknowledged this erosion of legitimacy, when he opened the AIPAC annual convention earlier this month. He said, there is a huge and growing international campaign against the policies of Israel.


"no longer is this campaign confined to the ravings of the political far left or far right," he said, "but increasingly it is entering the American mainstream."


It is in this context that the Israel lobby is stepping up its vicious attacks on anyone who would speak out against Israeli policies. Last year, the ADL announced that it would start to target the big state universities, beginning with the University of California.


This is the context in which this political apparatus has targeted me. The persecution I am experiencing is part of a larger - and well documented - pattern throughout the United states and Canada of MaCarthyist repression unleashed on university campuses against faculty who dare bring up for debate Israeli policies, much less those who would come out in support of Palestinian rights.


These campaigns to silence debate constitute a grave attack on academic freedom, on free speech, and on democracy itself.


Why is academic freedom so important?


Academic freedom is the life blood of the university. Any attack on such freedom exercises a potentially chilling effect on the ability of the university community to engage in open debate and exchange of ideas of contemporary matters, free from intimidation and the threat of sanctions.


Academic freedom is therefore not negotiable. It encompasses, in accordance with the definition set forth by the American association of university professors, among others, the right of faculty to full freedom in research and in the publication of results, freedom in the classroom in discussing their subject, and the right of faculty to be free from institutional censorship, discipline or other forms of restrictive interference in teaching, research, speaking and publishing, wherever the search for truth and understanding may lead.


Academic freedom is such a threat to the Israel lobby - &, indeed, to any anti-democratic, authoritarian, or totalitarian project - precisely because it proscribes censorship and prohibits any attempt to limit what is and is not acceptable to research, to teach, to question & to debate, & precisely because academic freedom thrives on controversy and critical thinking.


It is no wonder that academic freedom was suppressed in Nazi Germany, in apartheid South Africa, in the military dictatorships of Latin America, in the former Soviet Union, and in the United States under McCarthyism and at other times in U.S. history. And it is certainly no wonder why academic freedom is seen as such a threat by the Israel lobby and its sponsors.


Our mission as educators is to help develop citizens who can think critically and independently on the burning issues of our day, and who can participate in a meaningful and constructive way in society.


Let me read to you one passage from the statement on academic freedom by the American association of university professors:


It is a mistake "to assume that students have a right not to have their most cherished beliefs challenged. This assumption contradicts the central purpose of higher education, which is to challenge students to think hard about their own perspective, whatever those might be. It is neither harassment nor discriminatory treatment of a student to hold up to close criticism an idea or viewpoint the student has posited or advanced.


Ideas that are germane to a subject under discussion in a classroom cannot be censored because a student with particular religious or political beliefs might be offended. Instruction cannot proceed in the atmosphere of fear that would be produced were a teacher to become subject to administrative sanction based upon the idiosyncratic reaction of one or more students....controversy is at the very heart of free academic inquiry..."


From beginning to end, this attack on me constitutes a patent, ominous, and politicized violation of academic freedom.


Very simply, two students submitted a grievance with the university administration because they had a different political position than mine and because my course material disagreed with their own political position. And it has now become clear that these two complainants were part of the Israel lobby. They went directly to the Israel lobby, and then the massive machinery of the Israel lobby's repression came down on me.


Does anyone really think that I would be facing charges right now if I had introduced into my course reading material that was pro-Israeli and two Palestinian students in my course submitted a grievance?


What is even worst than the politicized nature of these grievances themselves, and the blatant interference in the university's affairs by extremist outside groups with a political agenda, is that the university has been complicit in all this. The university's process against me has been conducted by systematically violating university procedures and denying me due process, as is documented on the blog, www.sb4af.wordpress.


Let us be clear that when we suppress academic freedom the university becomes an indoctrination camp where truth is subordinated to ideology and power. That is the threat we now face.


Now, if the university administration has acted in such a reprehensible manner, has brought such shame to the University of California, how have the student body and the faculty reacted?


Well, when they learned of the charges against me, graduate and undergraduate students on my campus, established a "committee to defend academic freedom" and set up the blog that i mentioned and which includes a petition.


For their part, many faculty members across campus are also outraged by this attack on our academic freedom and are mobilizing in a number of ways to defend it.


The committee to defend academic freedom has received hundreds of letters from faculty, from academic associations, and from members of the public around the world, demanding that the charges against me be dropped.


Members of the faculty on my campus are at this time circulating a petition which states, in part:

Since February 25, our colleague William I. Robinson, professor of sociology, has been the subject of a series of attacks from two students and a number of off-campus individuals that represents a serious breach of academic freedom and a threat to the autonomy of the university.

Displeased by the contents of an email and two articles forwarded by Prof. Robinson on January 19 to his class opposing the recent Israeli campaign in Gaza, two students filed a complaint with the senate alleging "academic misconduct" and "anti-Semitism."

On February 25, the UCSB academic senate opened an official inquiry into these allegations. This inquiry is ongoing and has become nationally and internationally known. Quite aside from the merits of the students' complaints, over the past few weeks the public exposure of this case has brought to light apparent violations of Prof. Robinson's rights to due process by the senate and its committees, along with worrisome news of pressures received by the administration from organizations such as the anti defamation league to administer an exemplary punishment to Prof. Robinson.

We have learned that organizations such as the ADL have organized a campaign directed at pressuring the administration and the academic senate to make this case an example to prevent vocal opposition to the state of Israel and its policies.

The situation demands decisive, public and swift response by the UCSB faculty in defense of due process and academic freedom on both procedural and substantive grounds.

Meanwhile, I have received several thousand emails and letters from all around the world. Much of this correspondence has been supportive but there has also been a lot of hate mail, some of it violent and vulgar.


Clearly, drawing historical comparisons between Israeli state behavior & Nazi behavior is a very difficult thing for defenders of Israel to swallow. It touches a raw nerve, which indeed it should.


On the one hand, as one reader of a Los Angeles Times interview with me put it in a letter he sent to the editors and to me: "if you do not like Nazi comparisons then urge Israel not to commit Nazi-like atrocities rather than condemn and ostracize those who make the comparison." That is, one evokes Nazis to point to Nazi-like behavior.


This much should be evident. In this regard, there is a definite parallel between the Warsaw ghetto and Gaza. The Nazis undertook forced population transfer and then sealed off the ghetto, locking their victims in, controlling all movement, controlling what food, medical supplies or anything else could go in or out, generating in this way a humanitarian crisis, disease, and starvation, and responding with disproportionate force against the slightest sign of resistance from the ghetto.


The Israelis have done the same thing in Gaza, in effect, turning it into a concentration camp, a massive ghetto.


As a result of the Israeli blockade of Gaza and the destruction of its food supply system, according to the United Nations, acute malnutrition in Gaza is on the same scale as the poorest nations in southern Sahara, with more than half of all Palestinian families eating only one meal a day.


On the other hand, quite evidently, the comparison between Nazi atrocities against Jews in WWII and Israeli atrocities against Palestinians in the present is not intended to suggest that the latter replicates the former. The differences are numerous. No two historic events or processes are ever identical.


Drawing analogies or comparisons between historical and contemporary events or processes is not intended to suggest they are identical.


Rather, such comparisons are a pedagogical tool meant to uncover patterns of human conduct - or better put, human misconduct - that may manifest themselves in a variety of historical circumstances; to identify what structural conditions may give rise to these forms of conduct; and to reflect on the past, so that collective agents in the present may gain a greater understanding of the significance or meaning of such contemporary events that share similar characteristics with those of the past; and then, hopefully, to act upon that understanding.


Zionists and defenders of the Israeli state take great offense at any analogy between the Nazis and Israeli state actions, in part, because the Jewish holocaust is used by the Israeli state and the Zionist political project as a mechanism of legitimation, so that to draw such analogies is to undermine Israel's legitimating discourse.


It is crucial to point this out, because that discourse has gradually come to legitimate current or proposed Israeli policies that demonstrate an ever more frightening similarity with other historical instances of genocide. In fact, what we are seeing at this time is pre-genocidal activities.


The political party of Israel's foreign minister, Avigdor Lieberman recently proposed a law to imprison for three years anyone who commemorates the Nakba (www.haaretz.com/hasen/spages/108588.html).


This proposal coming from a party in Israel's governing coalition should set off alarm bells that fascism is emerging. The proposed law amounts to criminalizing acts of memory, of collective identity, of cultural and political expression.


Imagine criminalizing Black commemoration of slavery, or Indian commemoration of genocide in the Americas? Or Jewish commemoration of the holocaust?


Lieberman has described Israeli Arabs as a "dangerous fifth column" and has proposed they be removed. Such a racist project of population transfer is all too similar to other historical and contemporary instances of ethnic cleansing and genocide, including the Nazi experience. Yet polls show that a solid majority of Israelis - 60 percent - now favor such forced relocation. This is but one more warning bell that a population who suffered the nightmare of Nazi extermination is now itself embracing fascist proposals.


And so we see in these developments the pedagogical value of drawing analogies between historical and contemporary situations, as well as the ethical imperative that is revealed through the comparison.


The capacity to commit the atrocities associated with the Nazi holocaust is within us all.


Therefore, condemnation of oppression and domination cannot be selective. Either we condemn it in every instance or we lose the moral authority to condemn it in any instance. If we condemn the Nazi holocaust we must also condemn what I have described as slow-motion Israeli genocide against the Palestinians. That these two events are not identical is irrelevant to the pedagogical purpose of the analogy or to the moral imperative that adheres to the comparison.


The noted Jewish historian Benny Morris, who is a professor at Ben Gurion University of the Negev, and who closely identifies with Israel, gave a lengthy interview to the Israeli newspaper Ha'aretz, and published on January 9, 2004.


In that interview, he referred to the genocide of Native Americans in what is today the United States in order to suggest that genocide may be acceptable. He said:


"Even the great American democracy could not have been created without the annihilation of the Indians. There are cases in which the overall, final good justifies harsh and cruel acts that are committed in the course of history."


Then he went on to call for ethnic cleansing of the Palestinians, saying: "something like a cage has to be built for them. I know that sounds terrible. It is really cruel. But there is no choice. There is a wild animal there that has to be locked up in one way or another."


Such a statement should cause us to pause. We must consider very carefully what Morris is proposing, and the historical project in whose name he makes such a proposal.


This leads me to conclude with an urgent warning.


Beyond Palestine and Israel, beyond the University of California, we are in the midst of a global crisis, the worst crisis in decades.


As this crisis unfolds, the means of violence are more large-scale and more destructive than humanity has ever known, and we face an ecological collapse that threatens life itself on the planet.


It is at times of crisis such as this that social and political tensions rise and that fascist and totalitarian projects rear their ugly heads.


There is only one way to prevent such projects, and that is through social justice. And social justice requires speaking truth to power.


It is time to draw the line. World War II began when democracy was overthrown in Spain and Franco came to power. That war led us to the holocaust, and as well, opened up space for the Zionist project to exercise its hegemony over the Jewish community worldwide, in alignment with the victorious imperialist powers in that war. That in turn brought us the tragedy of the Nakba, of Gaza, of the occupation, and now the threat of genocide against the Palestinians.


By standing up for social justice in Palestine, by defending democracy and academic freedom on university campuses in the United States, we do much more than act on principle, on ethnical grounds, as Martin Luther King, Jr. reminded us.


By standing up for what is right, and decent, and human, without fear of the sanctions we may face for doing so, we also close the door on a possible future that in the 21st century can only be many times more tragic than a tragic past.


Thank you